TYDZIEŃ 39 PODRÓŻY 

TYDZIEŃ 39 PODRÓŻY — Między dżunglą, świątynią i własnymi myślami.

Chiang Mai i okolice, Tajlandia · 26 października – 1 listopada 2026

O wielkich planach, zmęczeniu, ADHD, które czasami przejmuje stery, i wiadomości, która przypomniała mi, jak kruche jest życie. Bo można mieć mnóstwo marzeń do zrealizowania, ale nigdy nie wolno zapominać o tym, co naprawdę ważne.

Ten tydzień miał być trochę spokojniejszy. Przynajmniej taki był plan. Organizm już od jakiegoś czasu wysyłał mi sygnały, że najwyższa pora zwolnić, odpocząć i przestać traktować każdy dzień jak wyścig z samym sobą.

Ale wiecie, jak to u mnie wygląda. Głowa pełna pomysłów, ADHD podpowiadające kolejne rzeczy do zrobienia, a ja oczywiście próbuję wszystko pogodzić. Praca nad C.U.D. Experience, rozwijanie stron, treningi, zwiedzanie, lekcje angielskiego, planowanie kolejnych projektów… i jeszcze przekonanie, że przecież dam radę. Hehe. 😉

W tym tygodniu odwiedziłem Huay Tung Tao Reservoir, przeszedłem się przez dżunglę do ukrytego wodospadu, zobaczyłem ogromne rzeźby ze słomy, odwiedziłem piękne parki i wybrałem się do świątyni Doi Suthep. Była też wizyta w planetarium, która nie do końca spełniła moje oczekiwania, oraz spotkanie z kartami Tarota.

W międzyczasie udało mi się zrobić kolejny krok w stronę uruchomienia C.U.D. Experience — spółka LLC jest już założona, a konto Wise Business zostało zaakceptowane. Do tego jednak wrócimy.

Był też moment, który całkowicie zmienił emocjonalny ciężar tego tygodnia. Wiadomość o śmierci koleżanki po wieloletniej walce z rakiem. Miała zaledwie 47 lat.

I nagle wszystkie moje codzienne zmartwienia, terminy, konta, projekty i plany zeszły na dalszy plan.

To był tydzień pełen kontrastów. Zachwytu nad światem, zmęczenia własnym tempem, małych sukcesów i bardzo trudnych emocji. Zapraszam.

Poniedziałek — Organizm mówi: zwolnij, człowieku!

Poniedziałek zacząłem od pobudki i jogi. Później usiadłem do komputera, żeby przygotować wpis z 38. tygodnia podróży. Kolejny tydzień, kolejne wspomnienia i kolejne zdjęcia do uporządkowania. Jeśli jeszcze nie czytaliście, cały wpis znajdziecie tutaj: Tydzień 38 podróży — Wodospady, świątynie i plany, które nie chcą poczekać.

Po pracy wybrałem się na basen, a później na masaż. I właśnie wtedy coraz mocniej docierało do mnie, że moje ciało ma już chyba serdecznie dość mojego tempa.

Od kilku tygodni próbuję łączyć naprawdę dużo rzeczy. Treningi, zwiedzanie, pracę nad C.U.D. Experience, rozwijanie projektów, planowanie, pisanie, lekcje angielskiego… Do tego dochodzi ciągłe analizowanie, zastanawianie się, czy wszystko się uda, czy zdążę, czy o czymś nie zapomniałem.

A przecież nikt nie stoi nade mną z batem. Sam sobie narzuciłem takie tempo i nikogo poza sobą nie mogę za to winić.

Przy ADHD bywa tak, że kiedy pojawia się nowy pomysł albo cel, potrafię wejść w niego całym sobą. Nagle wszystko wydaje się ciekawe, pilne i warte natychmiastowego działania. Trudniej natomiast zauważyć moment, w którym entuzjazm zaczyna zamieniać się w przeciążenie.

I właśnie w takim miejscu chyba się znalazłem.

Nie miałem już tej energii, którą zwykle lubię się dzielić. Organizm dawał znać, że potrzebuje przerwy. Basen i masaż miały pomóc, ale przede wszystkim powinienem był posłuchać tego sygnału znacznie wcześniej.

Wieczorem postanowiłem już nie dokładać sobie kolejnych zadań. Czasami największym wyzwaniem nie jest zrobienie czegoś, ale zaakceptowanie, że dzisiaj nie trzeba robić nic więcej. Teoria jest łatwa, trudniej wdrożyć.

Wtorek — Pilates, praca i dzień bez wielkich ambicji.

Wtorek rozpocząłem od Pilates Reformer. Lubię te poranne treningi, choć w ostatnim czasie powinienem chyba bardziej uważać z ich intensywnością. Ruch jest dla mnie ważny, ale nawet coś, co dobrze wpływa na ciało i głowę, może stać się kolejnym obciążeniem, jeśli nie zostawię sobie czasu na regenerację.

Po treningu śniadanko i praca nad MyDriverBali.com. Trzeba było zająć się bieżącymi sprawami, przygotować treści i dopilnować kilku rzeczy związanych z projektem.

Później zacząłem planować środową wycieczkę do Huay Tung Tao Reservoir. To rozległy teren rekreacyjny z jeziorem, otoczony górami, z trasami spacerowymi i kilkoma ciekawymi atrakcjami. W okolicy znajduje się między innymi farma owiec, park gigantycznych rzeźb ze słomy ryżowej oraz szlaki prowadzące w stronę wodospadu ukrytego w lesie. 

Brzmiało idealnie. Natura, trochę chodzenia, ciekawe miejsca i możliwość spędzenia dnia poza miastem.

Po planowaniu pojechałem na obiad, a resztę dnia postanowiłem przeznaczyć na… praktycznie nic nierobienie.

I bardzo dobrze. Bo chyba po raz pierwszy od dłuższego czasu zaczynałem rozumieć, że nie muszę codziennie udowadniać sobie, ile jestem w stanie zrobić.

Oczywiście w głowie już pojawiała się kolejna lista pomysłów na środę. Ale tym razem spróbowałem nie dać się jej całkowicie porwać. 😉

Środa — Huay Tung Tao, wodospad w dżungli i gigantyczne słomiane rzeźby.

Środa zapowiadała się ciekawie. Po śniadaniu wsiadłem na skuter i ruszyłem w kierunku Huay Tung Tao Reservoir. Jazda zajęła mi około godziny i sama w sobie była przyjemna. Im dalej od miasta, tym więcej zieleni i przestrzeni.

Na miejscu okazało się, że za wjazd na teren całego parku trzeba zapłacić około 7 zł. Kwota niewielka, a możliwości spędzenia czasu całkiem sporo.

Co ważne, była to środa, poranek, więc ludzi praktycznie nie było. I to mnie bardzo ucieszyło. Nie przepadam za tłumami — kiedy dookoła jest zbyt dużo ludzi, robię się trochę nieswój. Zdecydowanie wolę odkrywać miejsca w swoim tempie, bez przepychania się i czekania na swoją kolej do zdjęcia. Cenię sobie wtedy spokój.

Wodospad Huai Tung Thao — wyprawa, która miała być spacerem.

Pojechałem wzdłuż jeziora do punktu oznaczonego jako Huai Tung Thao Checkpoint, skąd zaczyna się trasa prowadząca w kierunku wodospadu.

Zostawiłem skuter i zacząłem się zastanawiać, w którą stronę właściwie powinienem iść. Hehe. Klasyka. Człowiek przyjeżdża na wycieczkę, ma plan, a potem stoi i rozgląda się, jakby pierwszy raz widział las. 😂

Na szczęście miałem ze sobą aplikację Organic Maps. Jest całkowicie darmowa, działa offline i pozwala korzystać z map oraz zaznaczonych na nich szlaków. Pomogła mi już drugi raz — pierwszy raz korzystałem z niej podczas wyprawy w okolice Tetebatu na Lombok, kiedy wybrałem się do dżungli. Tym razem również okazała się bardzo przydatna, bo w Google Maps nie potrafiłem znaleźć właściwego wejścia na trasę.

Jeśli lubicie samodzielnie odkrywać mniej oczywiste miejsca, naprawdę polecam zainteresować się takimi mapami. Warto pobrać odpowiedni obszar przed wyjazdem, kiedy macie jeszcze dostęp do internetu.

Z tego, co wcześniej czytałem, trasa do wodospadu miała liczyć około dwóch kilometrów w jedną stronę, prowadzić przez gęsty las i zająć mniej więcej dwie godziny w spokojnym tempie. Byłem przygotowany na spacer, trochę wspinania i kilka przystanków po drodze.

No właśnie… byłem przygotowany. Tylko nie wziąłem pod uwagę jednego małego szczegółu — mojego ADHD. 😅

W pewnym momencie coś mi się w głowie przełączyło. Zamiast spokojnie spacerować, ruszyłem jak kuna! Zacząłem biec, wspinać się po leśnej ścieżce i pokonywać kolejne fragmenty trasy w tempie, którego sam chyba nie potrafiłbym logicznie uzasadnić.

Zamiast planowanych dwóch godzin całość zajęła mi około 40 minut. Zegarek po wszystkim pokazał 46 godzin regeneracji!

Czy byłem z siebie dumny? Nie. Czy byłem podekscytowany? Oczywiście! Hehe.

To właśnie jeden z tych momentów, kiedy potrafię dostać ogromny zastrzyk energii i dopaminy. Wchodzę w aktywność, zapominam o zmęczeniu, nie zauważam upływającego czasu i po prostu robię swoje. W tamtej chwili czułem się świetnie. Problem pojawia się później, kiedy organizm zaczyna wystawiać rachunek za tę spontaniczną „ekspedycję”.

Byłem spocony jak świnia, zmęczony i jednocześnie podekscytowany. Ale dobrze wiedziałem, że konsekwencje mogą przyjść jeszcze tego samego dnia.

Sam sobie to zrobiłem. I niestety, zamiast potraktować tę wycieczkę jako okazję do spokojnego kontaktu z naturą, zamieniłem ją w kolejny wyścig.

Huay Tung Tao Sheep Farm i park gigantycznych rzeźb.

Po powrocie do skutera ruszyłem dalej wzdłuż jeziora. Po drodze zatrzymałem się przy farmie owiec i parku rzeźb. I powiem Wam jedno — to naprawdę niesamowite miejsce!

Huay Tung Tao słynie między innymi z gigantycznych konstrukcji wykonanych ze słomy ryżowej. Najbardziej rozpoznawalne są ogromne postacie goryli, przypominające rodzinę King Kongów. Są tam również inne zwierzęta — między innymi słonie i różne fantazyjne figury, które wyglądają, jakby ktoś przeniósł do tego krajobrazu fragment bajkowego świata.

To nie są małe dekoracje ustawione przy drodze. Niektóre konstrukcje są naprawdę imponujące, a ich rozmiary robią wrażenie, szczególnie kiedy stoisz obok i próbujesz objąć je wzrokiem. Wokół znajdują się pola ryżowe, drewniane i bambusowe elementy, ścieżki spacerowe oraz miejsca, z których można podziwiać okoliczne góry. 

Obok znajduje się farma owiec, gdzie można zobaczyć zwierzęta z bliska, a w wybranych miejscach również je nakarmić. To świetna atrakcja dla rodzin z dziećmi, ale moim zdaniem dorośli też będą mieli tutaj sporo frajdy. Można spacerować, robić zdjęcia, oglądać rzeźby i po prostu cieszyć się otwartą przestrzenią.

Cały teren jest pięknie położony — otaczają go góry, jezioro i zielone pola. Wszystko tworzy bardzo przyjemną, niemal sielankową atmosferę. To zupełnie inny klimat niż centrum Chiang Mai.

Usiadłem jeszcze przy parkingu, kupiłem colę, bo byłem już naprawdę wyczerpany, i chwilę odpocząłem. Dopiero wtedy poczułem, jak bardzo dała mi się we znaki ta leśna trasa.

Ale wycieczka jeszcze się nie skończyła. 😉

Chiang Mai Chaloem Phrakiat Park i Chiang Mai PAO Public Park

Postanowiłem pojechać jeszcze do Chiang Mai Chaloem Phrakiat Park oraz sąsiadującego z nim Chiang Mai PAO Public Park. Dojazd zajął mi około 20 minut.

Muszę Wam powiedzieć, że dawno nie widziałem tak zadbanego miejsca publicznego. Naprawdę! Przepiękna przestrzeń, równo przystrzyżona trawa, czyste alejki, zadbane otoczenie, toalety, ławki i dekoracyjne figurki. Wszystko wyglądało schludnie i było dobrze zorganizowane.

Szczególnie zapamiętałem duży pomnik słonia przy fontannie. To jeden z tych elementów, które od razu przyciągają wzrok i nadają miejscu charakteru. Można spokojnie spacerować, usiąść na ławce, odpocząć albo po prostu obserwować otoczenie.

Spędziłem tam około godziny. I wiecie, co przyszło mi do głowy? Dlaczego w Polsce tak trudno czasami stworzyć i utrzymać podobne przestrzenie? Nie chodzi mi o porównywanie wszystkiego, bo każde miasto ma swoje warunki, budżety i możliwości. Ale naprawdę miło jest zobaczyć miejsce publiczne, które jest zadbane, dostępne i przyjemne dla mieszkańców.

Takie parki są ważne. Nie tylko jako atrakcja turystyczna, ale przede wszystkim jako przestrzeń do codziennego życia — spacerów, odpoczynku, spotkań i spędzania czasu z rodziną.

Po godzinie ruszyłem na obiad. Później wróciłem do domu i padłem. Zasnąłem na ponad półtorej godziny, obudziłem się, zjadłem kolejny posiłek i nadal czułem się kompletnie wyczerpany.

Tego dnia nie zrobiłem już absolutnie nic.

A przynajmniej taki był plan. Bo zasypianie okazało się kolejnym wyzwaniem. Kręciłem się, wierciłem, a w głowie tysiące myśli. Ciało chciało spać, ale umysł najwyraźniej miał jeszcze kilka spotkań do odbycia. 😅

I tak zakończyła się moja środowa wyprawa. Piękna, intensywna, ale zdecydowanie zbyt intensywna jak na mój aktualny poziom energii.

Czwartek — Zmęczenie, ważne wiadomości i kolejne kroki C.U.D. Experience

W czwartek obudziłem się niewyspany i nadal wyczerpany. Nie było mowy o treningu ani wielkich planach. Trochę snu, jedzenie, komputer i próba przejścia przez dzień bez dokładania sobie kolejnych obowiązków.

Wrzuciłem cotygodniowy wpis refleksyjny do serii „Odcienie ludzkiego życia”. Możecie go przeczytać TUTAJ.

W międzyczasie trwała też moja walka o uruchomienie kont dla C.U.D. Experience. Spółkę C.U.D. Experience LLC udało mi się już założyć, więc jeden z ważniejszych etapów mam za sobą. Teraz pozostaje dopiąć sprawy bankowe i płatnicze.

Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, od przyszłego miesiąca chciałbym rozpocząć rekrutację na pierwsze doświadczenie w Hoi An. Trzymajcie kciuki! ❤️

Pracuję również nad kolejnym wpisem, w którym chcę opowiedzieć, dlaczego właściwie tworzę C.U.D. Experience, dla kogo jest ten projekt i jak będzie wyglądał.

I muszę przyznać, że to wcale nie jest dla mnie łatwe zadanie.

Bo kiedy coś tworzysz z emocji, z własnych doświadczeń i z przekonania, że chcesz zaoferować ludziom coś innego, trudno czasami znaleźć odpowiednie słowa. W głowie wszystko jest jasne. Czuję, co chcę przekazać, wiem, jaką atmosferę chciałbym stworzyć i jakie wartości mają być fundamentem tego projektu.

Ale kiedy siadam przed pustą stroną, nagle okazuje się, że nie jest tak łatwo ubrać to wszystko w słowa.

Nie chcę, żeby C.U.D. Experience był kolejną ofertą wyjazdową, która obiecuje piękne miejsca i atrakcje. Chcę opowiedzieć o czymś więcej — o podróżowaniu, które daje przestrzeń na spotkania, autentyczność, uważność i odkrywanie świata, ale również samego siebie. A przede wszystkim powrotu do siebie.

Mam nadzieję, że uda mi się to dobrze opisać. Zrobię, co w mojej mocy.

Wiadomość, która zmieniła ten tydzień.

W okolicach środy lub czwartku dotarła do mnie również bardzo smutna wiadomość z Polski.

Moja koleżanka zmarła po wieloletniej walce z rakiem.

Miała zaledwie 47 lat.

Nie będę ukrywał, że ta informacja mocno mną wstrząsnęła. W jednej chwili wróciły wspomnienia z mojej własnej walki z chorobą. Pojawił się zimny pot, a w głowie zaczęły przewijać się obrazy chemioterapii, naświetlań, szpitalnych dni i wszystkich emocji, które towarzyszą człowiekowi w takim czasie.

Niektóre wspomnienia nigdy tak naprawdę nie znikają.

Zawsze powtarzam, że osoby, które nie przeszły przez coś podobnego, często nie mają pojęcia, jak wygląda taka walka od środka. To nie jest zwykłe przeziębienie, gorszy tydzień czy kilka dni bólu. To doświadczenie, które potrafi odebrać człowiekowi siłę fizyczną, psychiczną i poczucie bezpieczeństwa.

Organizm staje się wrakiem. Są dni, kiedy trudno opisać, co właściwie się czuje. Wszystko boli, człowiek jest wyczerpany, a jednocześnie musi znaleźć w sobie siłę, żeby przejść przez kolejny etap leczenia.

I nawet kiedy najtrudniejszy czas jest już za Tobą, nie oznacza to, że wszystko wraca do stanu sprzed choroby. Ja sam do dziś odczuwam skutki tego, przez co przeszedłem.

Ale dzisiaj nie chcę pisać o sobie.

Najbardziej współczuję rodzinie, bliskim i przyjaciołom mojej koleżanki. To oni zostają teraz z ogromną pustką, bólem i wspomnieniami. To oni muszą nauczyć się żyć z brakiem osoby, która była częścią ich codzienności.

Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, jak trudny jest to moment.

I właśnie takie wiadomości przypominają, jak bardzo kruche jest życie. Jak często odkładamy rozmowy, spotkania, przeprosiny, wyznania i zwykłe gesty na później. Jak wiele energii potrafimy tracić na złość, urazy, dumę i udowadnianie sobie nawzajem, kto ma rację.

A przecież nie wiemy, ile czasu mamy.

Nie chcę udawać, że mam na wszystko gotową odpowiedź. Po prostu jest mi bardzo smutno i przykro. I chciałbym, żebyśmy częściej pamiętali o tym, co naprawdę ma znaczenie.

Piątek — Papierologia, Pilates i pierwsza samodzielna wizyta w pralni.

Piątek rozpocząłem od Pilates Reformer. Tym razem jednak bez przesadnego szaleństwa. A przynajmniej takie było założenie. 😉

Po treningu wróciłem do tematu C.U.D. Experience i dalszego otwierania kont. Wysyłanie zapytań, sprawdzanie wymagań, dokumenty, formularze i kolejne formalności.

Papierologia. Coś, czego naprawdę nie znoszę.

Z jednej strony wiem, że bez tego nie da się prowadzić firmy i że wszystkie te sprawy są potrzebne. Z drugiej — kiedy próbuję jednocześnie ogarniać kilka instytucji, dokumenty i różne procedury, czuję, jak powoli zaczyna mi brakować cierpliwości.

Najchętniej chciałbym już przejść do tego, co najważniejsze: tworzenia doświadczeń, poznawania ludzi i organizowania pierwszych podróży. Ale zanim do tego dojdzie, trzeba jeszcze przebrnąć przez kilka mniej ekscytujących etapów.

Pierwsza wizyta w pralni samoobsługowej.

Po południu postanowiłem zrobić coś, czego wcześniej właściwie nigdy nie robiłem — wybrałem się do pralni samoobsługowej.

Tak, wiem. Dla wielu osób to pewnie żadna nowość, ale dla mnie była to pierwsza taka przygoda. 😂

Po drodze zatrzymałem się w 7-Eleven, żeby kupić odpowiednie proszki i płyny do prania. Mam sporo ubrań technicznych i sportowych, a do tego zwykłe bawełniane rzeczy, więc postanowiłem rozdzielić wszystko na dwa zestawy.

Na miejscu czekała schludna, czysta pralnia z kilkoma pralkami i suszarkami. Wrzuciłem ubrania, uruchomiłem dwa cykle prania, a później dwie suszarki.

Całość zajęła mi około godziny, a za korzystanie z dwóch pralek i dwóch suszarek zapłaciłem w przeliczeniu około 30 złotych.

I powiem Wam, że całkiem sprawnie to działa! Można w tym czasie usiąść, poczytać, sprawdzić wiadomości albo po prostu odpocząć.

Nie wiem, dlaczego wcześniej nie korzystałem z takiego rozwiązania. Może dlatego, że zawsze miałem inne sposoby na pranie, a może po prostu nie było takiej potrzeby. W każdym razie kolejna mała rzecz do odhaczenia na liście podróżniczych doświadczeń. Hehe.

Później pojechałem na obiad, wróciłem do domu, trochę koreańskich seriali i spać.

Bez wielkich przygód. I bardzo dobrze.

Sobota — Doi Suthep, tłumy i rozczarowanie w planetarium.

Sobota miała być kolejnym spokojnym dniem. Nadal nie robiłem treningów, bo wciąż czułem wyczerpanie. I przyznam Wam się do czegoś — tak mocno się ostatnio fizycznie i psychicznie przeciążyłem, że w tym tygodniu odwołałem również lekcje angielskiego online z dzieciakami.

Po prostu nie miałem ochoty na nic.

Nie było to dla mnie łatwe, bo te lekcje są ważną częścią mojego tygodnia i lubię ten kontakt z dzieciakami. Ale czasami trzeba przyznać, że nie ma się już z czego dawać.

Czy w związku z tym zostałem w domu i odpoczywałem?

Oczywiście, że nie. 😂

Wsiadłem na skuter i pojechałem zwiedzać. ADHD znowu miało własny plan na sobotę.

Wat Phra That Doi Suthep — świątynia nad Chiang Mai

Celem była jedna z najbardziej znanych atrakcji północnej Tajlandii — Wat Phra That Doi Suthep.

Jazda skuterem zajęła mi około godziny. Świątynia znajduje się wysoko na zboczu góry Doi Suthep, skąd rozciąga się widok na Chiang Mai i okoliczną dolinę.

To jedno z najważniejszych miejsc kultu buddyjskiego w regionie. Według tradycji świątynia powstała w XIV wieku, a jej historia wiąże się z legendą o białym słoniu, który miał wnieść relikwię Buddy na górę i zatrzymać się w miejscu, gdzie później wzniesiono świątynię. 

Na miejscu czekały mnie schody, trochę podchodów i sporo turystów. Pewnie dlatego, że była sobota. Zdecydowanie wolę odwiedzać takie miejsca w tygodniu, kiedy można spokojniej się rozejrzeć i nie trzeba co chwilę omijać kolejnych grup.

Sama świątynia jest piękna. Złota stupa, bogato zdobione elementy architektury, charakterystyczne schody z balustradami w kształcie nag i widoki z góry — wszystko robi wrażenie.

Najbardziej zapamiętałem jednak panoramę Chiang Mai. Miasto z tej perspektywy wygląda zupełnie inaczej. Można zobaczyć, jak rozległa jest dolina i jak bardzo góry otaczają całą okolicę.

I właściwie tyle. Hehe. Piękne miejsce, warto zobaczyć, ale tłumy trochę odbierały mi przyjemność z odwiedzania świątyni.

Princess Sirindhorn AstroPark — miało być kosmicznie, a wyszło… średnio.

W drodze powrotnej postanowiłem jeszcze odwiedzić Princess Sirindhorn AstroPark w Mae Rim. Pomyślałem, że skoro jestem w okolicy, to może warto zobaczyć planetarium i wystawy naukowe.

Nazwa brzmiała obiecująco, a ja lubię takie miejsca. Nauka, kosmos, planety, technologie — to wszystko zawsze mnie interesowało.

Niestety, tym razem moje oczekiwania okazały się chyba trochę zbyt wysokie.

Wystawy nie zrobiły na mnie większego wrażenia. Miałem poczucie, że część ekspozycji została przygotowana dość oszczędnie, a niektóre elementy wyglądały po prostu skromnie. Nie chcę nikogo zniechęcać, ale w moim odczuciu zabrakło efektu „wow”.

Nie udało mi się również obejrzeć pokazu w planetarium, ponieważ w godzinach mojej wizyty nie było akurat seansu.

Warto jednak wiedzieć, że AstroPark to nie tylko planetarium. Znajdują się tam wystawy poświęcone astronomii, przestrzeni kosmicznej i nauce, a część ekspozycyjna jest dostępna bezpłatnie. Pokazy w planetarium są osobno płatne, a ich godziny zależą od dnia tygodnia. 

Myślę, że dla rodzin z małymi dziećmi może to być całkiem przyjemne miejsce na spędzenie czasu. Są tematyczne stanowiska i ekspozycje, które w przystępny sposób przybliżają zagadnienia związane z planetami, kosmosem, nauką czy funkcjonowaniem świata. Dzieci mogą się czegoś dowiedzieć, poeksperymentować i zobaczyć rzeczy, które być może rozbudzą ich ciekawość.

Także może trochę przesadziłem z oceną. Hehe. Po prostu mam pewne porównanie.

W 2016 roku odwiedziliśmy z moją partnerką muzeum nauki w Odaiba w Japonii — Miraikan, czyli National Museum of Emerging Science and Innovation.

I powiem Wam, że nawet po dziesięciu latach różnica między tymi miejscami w moim odczuciu jest ogromna. Miraikan zrobiło na mnie wtedy niesamowite wrażenie. Nowoczesne ekspozycje, interaktywne instalacje, sposób prezentowania nauki i technologii — naprawdę można było spędzić tam wiele godzin.

Jeśli będziecie mieli okazję odwiedzić Tokio, zdecydowanie polecam zainteresować się tym muzeum.

Po wizycie w AstroPark pojechałem coś zjeść, a później wróciłem do domu. Reszta dnia upłynęła już na odpoczynku.

I bardzo dobrze, bo organizm nadal nie dawał mi spokoju.

Niedziela — Tarot, basen i dobra wiadomość z Wise Business.

Niedzielę rozpocząłem od publikacji wpisu z 38. tygodnia podróży. W końcu trzeba było nadrobić zaległości i podzielić się z Wami kolejnym fragmentem mojej tajskiej codzienności.

Po śniadaniu miałem trochę czasu dla siebie, a na godzinę 14:00 zaplanowałem coś, na co czekałem z ciekawością — spotkanie z kartami Tarota w Hecate Chiang Mai.

Tarot — chwila skupienia, której nie potrafię do końca wyjaśnić.

Dotarłem na miejsce około 14-ej, usiadłem i miałem ze sobą przygotowany wcześniej swój zestaw pytań. A uwierzcie mi, trochę ich było. Hehe.

Pani, która prowadziła spotkanie, była bardzo miła i rzeczowa. Rozmawialiśmy, zadawałem pytania, pojawiały się kolejne karty i kolejne interpretacje. Dowiedziałem się sporo ciekawych rzeczy.

Szczegółów przepowiedni nie będę Wam zdradzał. Zachowam je dla siebie. 😉

Ale jest coś, co zawsze mnie zaskakuje podczas takich spotkań. Kiedy zaczyna się czytanie, mam ciarki na całym ciele. Jednocześnie potrafię być niesamowicie skupiony i spokojny. Jakby na chwilę wszystkie myśli, które zwykle biegają po mojej głowie, ustawiały się w jednym miejscu.

I chyba właśnie dlatego tak lubię te spotkania.

Nie wiem, czy chodzi o atmosferę, symbolikę kart, samą rozmowę, czy o możliwość spojrzenia na swoje życie z innej perspektywy. Być może jest to dla mnie jakaś forma terapii — nie w sensie zastępowania profesjonalnej pomocy, ale jako okazja do zatrzymania się, nazwania swoich pytań i uporządkowania myśli.

Jeszcze nie odkryłem do końca, dlaczego tak dobrze na mnie działają. Hehe.

A co do przepowiedni… dam Wam znać za kilka lat, czy coś się sprawdziło. Będzie można wrócić do tego wpisu i zrobić małe podsumowanie. 😂

ADHD miało jeszcze jeden pomysł: basen!

Oczywiście od samego rana w głowie pojawiała się myśl, że skoro jadę do centrum, to może warto zabrać kąpielówki, bo po spotkaniu można przecież podjechać na basen.

I tak też zrobiłem. Hehe.

Po Tarocie ruszyłem popływać. Około 45 minut w wodzie, kilka długości basenu i trochę ruchu bez presji na wynik.

Po pływaniu byłem oczywiście głodny jak wilk. To chyba jedna z moich stałych cech — po basenie apetyt mam taki, jakbym właśnie wrócił z całodniowej wyprawy przez dżunglę. 😂

Zjadłem porządny obiad i wróciłem do domu.

Wise Business zaakceptowane! Wreszcie dobry znak dla C.U.D. Experience

A na koniec dnia czekała na mnie wiadomość, która naprawdę poprawiła mi humor.

Konto Wise Business dla C.U.D. Experience zostało zaakceptowane!

HURRA! 

Jeden z ważnych etapów za mną. Spółka LLC jest już założona, a teraz udało się również przejść przez proces akceptacji konta firmowego Wise.

Pozostaje jeszcze Stripe, na którego decyzję nadal czekam. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, będę mógł wreszcie uruchomić odpowiednie rozwiązania płatnicze i rozpocząć kolejny etap przygotowań do pierwszego C.U.D. Hoi An Origin Experience.

Nie ukrywam, że poczułem ulgę. Po tych wszystkich formalnościach, wiadomościach, dokumentach i niepewności wreszcie pojawił się konkretny, pozytywny krok.

Jeszcze nie wszystko jest gotowe, ale coś ruszyło do przodu.

I tego dnia właśnie tak zakończyłem tydzień — z jedną dobrą wiadomością, trochę spokojniejszą głową i nadzieją, że kolejne sprawy również uda się dopiąć.

Podsumowanie tygodnia — Mamy tylko jedno życie

Nie wiem, jak najlepiej podsumować ten tydzień.

Z jednej strony wydarzyło się sporo dobrego. Odkryłem kolejne miejsca w okolicach Chiang Mai, przeszedłem przez dżunglę do wodospadu, zobaczyłem niezwykłe rzeźby ze słomy ryżowej, odwiedziłem świątynię Doi Suthep i znalazłem chwilę na spotkanie z Tarotem.

Udało się też zrobić kolejny krok w stronę C.U.D. Experience. Spółka LLC jest już założona, Wise Business zaakceptowane, a ja powoli zaczynam widzieć, że ten projekt naprawdę może stać się rzeczywistością.

Ale z drugiej strony był to tydzień, w którym bardzo mocno odczułem własne ograniczenia. Zmęczenie, brak energii, problemy ze snem, tysiące myśli i świadomość, że znowu próbowałem zrobić więcej, niż powinienem.

I chyba najsmutniejsza była wiadomość o śmierci mojej koleżanki.

47 lat. Wieloletnia walka z rakiem. I życie, które się zakończyło.

Nie chcę, żeby ten fragment był tylko smutnym zakończeniem tygodniowego pamiętnika. Chciałbym, żeby został z nami na dłużej, bo przypomniał mi o czymś, o czym wszyscy wiemy, ale tak łatwo o tym zapominamy.

Mamy tylko jedno życie.

Nie odkładajmy miłości na później. Nie czekajmy z powiedzeniem komuś, że jest dla nas ważny. Nie pozwólmy, żeby duma, złość, urażone ego czy stare konflikty zabierały nam czas, który moglibyśmy spędzić inaczej.

Jeśli możemy komuś wybaczyć — spróbujmy. Jeśli możemy naprawić relację — zróbmy to. Jeśli tęsknimy, odezwijmy się. Jeśli kogoś kochamy, powiedzmy mu o tym.

Nie oznacza to, że wszystko trzeba akceptować, że każda relacja jest dobra albo że zawsze musimy wracać do ludzi, którzy nas skrzywdzili. Czasami wybaczenie oznacza również pozwolenie sobie na odejście i uwolnienie się od ciężaru, który nosimy w sobie.

Nie zatruwajmy własnego życia nienawiścią. Ona rzadko zmienia drugiego człowieka, za to potrafi bardzo skutecznie odbierać nam spokój.

A ja?

Ja chyba muszę nauczyć się zwalniać. Nie rezygnować z marzeń, nie przestawać tworzyć i nie tracić ciekawości świata. Po prostu pamiętać, że nie wszystko musi wydarzyć się dzisiaj.

Chcę rozwijać C.U.D. Experience, podróżować, poznawać ludzi, pisać i robić rzeczy, które mają dla mnie znaczenie. Ale chcę też mieć energię, żeby cieszyć się tym wszystkim. Żeby nie przegapić życia, próbując je zbyt intensywnie organizować.

Kochajmy, póki możemy. Bądźmy dobrzy dla siebie. Rozmawiajmy, wybaczajmy i nie odkładajmy ważnych rzeczy na później.

Bo nigdy nie wiemy, ile tego później naprawdę mamy.

Do przeczytania w kolejnym tygodniu. ❤️