NA CO CZEKASZ, ZANIM ZACZNIESZ NAPRAWDĘ ŻYĆ?
„Jeszcze będzie czas.”
To jedno z najczęściej powtarzanych zdań naszego życia.
Jeszcze będzie czas na podróże.
Na odpoczynek.
Na miłość.
Na rozmowę z rodzicami.
Na spotkanie z przyjacielem.
Na realizację marzenia.
Na zmianę pracy.
Na przeprowadzkę.
Na życie trochę bardziej po swojemu.
Jeszcze będzie czas.
Tylko…
Skąd właściwie wiemy?
Czekamy na właściwy moment
Czasami mam wrażenie, że większość naszego życia spędzamy na przygotowywaniu się do życia.
Najpierw czekamy, aż skończymy szkołę.
Potem aż znajdziemy pracę.
Później chcemy zarobić trochę więcej.
Kupić mieszkanie.
Spłacić kredyt.
Zbudować karierę.
Odłożyć pieniądze.
Poczuć się bezpiecznie.
A potem…
zaczniemy żyć.
Tylko że kiedy osiągamy jeden cel, natychmiast pojawia się następny.
I znowu odkładamy życie.
Na później.
„Kiedyś…”
Kiedyś pojadę tam, gdzie zawsze chciałem pojechać.
Kiedyś nauczę się tego, czego zawsze chciałem się nauczyć.
Kiedyś będę miał więcej czasu.
Kiedyś zadzwonię.
Kiedyś powiem, co naprawdę czuję.
Kiedyś odpocznę.
Kiedyś przestanę się przejmować tym, co pomyślą inni.
Kiedyś zacznę robić to, co naprawdę lubię.
Kiedyś.
To bardzo wygodne słowo.
Daje nam nadzieję, ale nie wymaga działania.
Tylko że czas nie składa obietnic
Im więcej podróżuję i im więcej ludzi spotykam, tym częściej widzę, że życie nie zawsze czeka na moment, który uznamy za odpowiedni.
Ludzie się zmieniają.
Miejsca znikają.
Relacje się kończą.
Ciała się starzeją.
Rodzice się starzeją.
Dzieci dorastają.
My sami stajemy się kimś innym.
A jednak wciąż powtarzamy:
„Jeszcze będzie czas.”
A co, jeśli nie będzie?
To pytanie nie ma być smutne.
Nie chodzi o to, żeby żyć w ciągłym strachu przed końcem.
Wręcz przeciwnie.
Może chodzi o to, żeby bardziej zauważyć początek.
Ten dzień.
Ten moment.
Tę rozmowę.
Tę osobę siedzącą obok.
To miejsce, w którym właśnie jesteś.
Bo życie nie zaczyna się później.
Ono już się dzieje.
Nie musisz rzucać wszystkiego
„Zacznij żyć” nie musi oznaczać rzucenia pracy, sprzedaży domu i kupienia biletu w jedną stronę.
Czasami życie zaczyna się dużo prościej.
Od telefonu do kogoś, za kim tęsknisz.
Od powiedzenia:
„Przepraszam.”
Albo:
„Kocham Cię.”
Od jednego wolnego popołudnia bez poczucia winy.
Od spaceru bez celu.
Od zrobienia czegoś tylko dlatego, że sprawia Ci przyjemność.
Od powiedzenia „nie” temu, czego już nie chcesz.
Od powiedzenia „tak” czemuś, czego od dawna się boisz.
Może nie potrzebujesz więcej czasu
Może problemem nie jest to, że mamy go za mało.
Może problemem jest to, że cały czas czekamy na jego „lepszą wersję”.
Na moment, kiedy będziemy mniej zmęczeni.
Bardziej zamożni.
Bardziej pewni siebie.
Bardziej doświadczeni.
Bardziej gotowi.
Tylko że być może nigdy nie poczujemy się wystarczająco gotowi.
Bo życie rzadko daje nam gwarancję.
Najpierw trzeba zrobić krok.
Dopiero później dowiadujemy się, dokąd prowadzi.
Ile jeszcze razy powiesz „później”?
Później zadzwonię.
Później odpocznę.
Później pojadę.
Później zacznę.
Później powiem.
Później spróbuję.
Później będę szczęśliwy.
A może warto dzisiaj zamienić jedno „później” na „teraz”?
Nie wszystkie.
Jedno wystarczy.
Podróże nauczyły mnie jednej rzeczy
Kiedy wyjeżdżamy w podróż, często jesteśmy bardziej obecni.
Zauważamy ulicę.
Zapach kawy.
Światło o zachodzie.
Rozmowę z nieznajomym.
Smak jedzenia.
Dźwięki miasta.
Morze.
Deszcz.
Ludzi.
Dlaczego?
Bo wiemy, że jesteśmy gdzieś tylko na chwilę.
Ale przecież…
wszędzie jesteśmy tylko na chwilę.
Może problem polega na tym, że o tym zapominamy, kiedy wracamy do codzienności.
Więc na co czekasz?
Na więcej pieniędzy?
Na odpowiedni moment?
Na zgodę innych?
Na odwagę?
Na kogoś?
Na lepszą wersję siebie?
Na poniedziałek?
Na Nowy Rok?
Na emeryturę?
Na „kiedyś”?
A jeśli kiedyś nigdy nie przyjdzie?
Może nie musisz zaczynać nowego życia.
Może wystarczy zacząć inaczej przeżywać to, które już masz.
Zadzwonić.
Pojechać.
Przytulić.
Przeprosić.
Wybaczyć.
Odpocząć.
Spróbować.
Powiedzieć prawdę.
Zrobić pierwszy krok.
Zatrzymać się.
Być.
Bo być może pewnego dnia spojrzymy wstecz i zrozumiemy, że cały czas czekaliśmy na moment, który…
już dawno nadszedł.
Different Backgrounds. One Heart. ❤️
Niezależnie od tego, gdzie żyjemy, ile mamy lat i jak wygląda nasze życie, wszyscy mamy coś wspólnego.
Mamy tylko teraz.
A więc pytam Ciebie:
Na co czekasz, zanim zaczniesz naprawdę żyć?
I jeśli znasz odpowiedź…
może właśnie dziś jest dobry dzień, żeby zrobić pierwszy krok.
Jeśli ta historia do Ciebie przemówiła i chcesz pomóc mi w dalszym tworzeniu takich niezależnych projektów, możesz wesprzeć moją podróż.
Wesprzyj podróż → TUTAJ DZIĘKUJĘ.
