SERIA: ODCIENIE LUDZKIEGO ŻYCIA
Kiedy ostatni raz zrobiłeś coś wyłącznie dla siebie?
Nie dlatego, że musiałeś.
Nie dlatego, że ktoś tego od Ciebie oczekiwał.
Nie dlatego, że przyniesie Ci to pieniądze, awans albo uznanie.
Po prostu dlatego, że sprawiło Ci radość.
A teraz odpowiedz sobie na jeszcze jedno pytanie.
Czy podczas tej chwili naprawdę cieszyłeś się nią w pełni?
Czy może gdzieś z tyłu głowy pojawiła się myśl:
„Powinienem teraz robić coś bardziej pożytecznego.”
„Marnuję czas.”
„To trochę egoistyczne.”
Mam wrażenie, że wielu z nas nie ma problemu z pracowaniem ponad siły.
Nie ma problemu z pomaganiem innym.
Nie ma problemu z poświęcaniem swojego czasu dla rodziny, przyjaciół czy współpracowników.
Ale kiedy przychodzi moment, żeby zrobić coś tylko dla siebie…
nagle pojawia się poczucie winy.
Jakby radość była nagrodą, na którą trzeba sobie wcześniej zasłużyć.
Dlaczego tak trudno pozwolić sobie na szczęście?
Sam też często tego doświadczam.
Są dni, kiedy idę na spacer po plaży.
Siadam.
Patrzę na ocean.
Nic nie robię.
I zamiast po prostu cieszyć się tą chwilą, zaczynam myśleć.
Może powinienem teraz pisać kolejny artykuł.
Może powinienem odpisywać na wiadomości.
Może powinienem pracować nad kolejnym projektem.
Przecież zawsze jest coś do zrobienia.
Lista obowiązków nigdy się nie kończy.
A kiedy na chwilę z niej schodzimy, często pojawia się dziwne uczucie.
Jakbyśmy robili coś niewłaściwego.
Zastanawiam się, skąd to się bierze.
Czy od dziecka uczono nas, że wartość człowieka mierzy się tym, ile zrobi?
Czy sukces zaczął znaczyć więcej niż spokój?
Czy produktywność stała się ważniejsza od szczęścia?
Może nawet nie zauważyliśmy momentu, w którym uwierzyliśmy, że odpoczynek trzeba sobie najpierw wypracować.
Czy dbanie o siebie naprawdę jest egoizmem?
To słowo pojawia się bardzo często.
Egoizm.
Wystarczy odmówić.
Powiedzieć „nie”.
Wyjechać na kilka dni.
Spędzić samotnie wieczór.
Zarezerwować masaż.
Pójść na jogę.
Usiąść z książką.
I już gdzieś w środku odzywa się cichy głos.
„Czy nie powinieneś teraz robić czegoś dla innych?”
Przez długi czas sam miałem podobne myśli.
Bo przecież zawsze znajdzie się ktoś, komu można pomóc.
Ktoś, kto potrzebuje naszego czasu.
Naszej uwagi.
Naszego wsparcia.
I to jest piękne.
Pomaganie ma ogromną wartość.
Ale z czasem zrozumiałem coś bardzo ważnego.
Nie jesteśmy niewyczerpanym źródłem energii.
Nie możemy przez cały czas dawać innym, jeśli sami jesteśmy wewnętrznie puści.
To trochę jak w samolocie.
Za każdym razem słyszymy tę samą instrukcję.
Najpierw załóż maskę tlenową sobie.
Dopiero później pomóż drugiej osobie.
Nie dlatego, że jesteś ważniejszy.
Ale dlatego, że jeśli zabraknie Ci powietrza, nie pomożesz już nikomu.
Myślę, że dokładnie tak samo wygląda życie.
Jeżeli przez lata ignorujemy własne potrzeby…
odpoczynek…
emocje…
zdrowie…
radość…
to pewnego dnia okazuje się, że nie mamy już czego dawać.
Nie dlatego, że nie chcemy.
Dlatego, że jesteśmy zwyczajnie zmęczeni.
Zmęczeni fizycznie.
Zmęczeni psychicznie.
Zmęczeni ciągłym przekonaniem, że zawsze trzeba być dla wszystkich.
A przecież zadbanie o siebie nie jest przeciwieństwem troski o innych.
Bardzo często jest jej początkiem.
Świat nauczył nas, że trzeba zasłużyć na odpoczynek
Żyjemy w czasach, w których bycie zajętym stało się powodem do dumy.
Kiedy ktoś pyta:
„Co u Ciebie?”
Bardzo często odpowiadamy:
„Dużo pracy.”
„Nie mam na nic czasu.”
„Jestem zawalony.”
Jakby ilość obowiązków świadczyła o naszej wartości.
Jakby odpoczynek był oznaką lenistwa.
Coraz częściej odnoszę wrażenie, że wielu z nas nie potrafi już po prostu usiąść.
Bez telefonu.
Bez komputera.
Bez planowania kolejnego dnia.
Bez poczucia, że właśnie tracimy czas.
Nawet kiedy jedziemy na wakacje, próbujemy wykorzystać każdą minutę.
Zwiedzić wszystko.
Zobaczyć jak najwięcej.
Zrobić setki zdjęć.
Opublikować relację.
Odpowiedzieć na wiadomości.
I wracamy bardziej zmęczeni niż przed wyjazdem.
Zapomnieliśmy, że odpoczynek nie polega na zmianie miejsca.
Polega na zmianie sposobu przeżywania chwili.
Radość nie jest luksusem
Przez długi czas wydawało mi się, że najpierw muszę wszystko poukładać.
Skończyć projekty.
Osiągnąć kolejne cele.
Zarobić więcej.
Pomóc wszystkim, którym mogę pomóc.
A dopiero później…
pozwolę sobie cieszyć się życiem.
Problem polega na tym, że to „później” bardzo często nigdy nie nadchodzi.
Bo życie zawsze dopisuje kolejne zadania.
Kolejne zobowiązania.
Kolejne problemy do rozwiązania.
Jeżeli będziemy czekać na idealny moment…
możemy przeoczyć całe życie.
Coraz bardziej wierzę, że radość nie jest nagrodą.
Nie jest luksusem.
Nie jest czymś, co należy odłożyć na emeryturę.
Radość jest paliwem.
To ona daje nam siłę.
To ona przypomina nam, po co właściwie żyjemy.
Nie po to, żeby tylko odhaczać kolejne zadania.
Ale po to, żeby naprawdę doświadczać życia.
Najpiękniejsze chwile mojego życia nie były produktywne
Kiedy patrzę wstecz na swoje życie…
nie wspominam godzin spędzonych przy komputerze.
Nie pamiętam wszystkich maili.
Nie pamiętam większości spotkań biznesowych.
Za to doskonale pamiętam…
śmiech z przyjaciółmi.
Wieczorne rozmowy.
Spacer bez celu.
Wschody słońca.
Zachody słońca.
Dzieci bawiące się na ulicach Kambodży.
Rozmowy z mieszkańcami Hoi An.
Uśmiechy dzieci na Bali.
Chwile ciszy nad oceanem.
Żadna z tych chwil nie była „produktywna”.
Żadna nie zwiększyła mojego konta bankowego.
Żadna nie przyniosła awansu.
Ale każda z nich sprawiła, że moje życie stało się bogatsze.
I właśnie dlatego zaczynam wierzyć, że być może źle zdefiniowaliśmy słowo „produktywność”.
Bo czy naprawdę produktywne jest tylko to, co przynosi pieniądze?
A może równie produktywne jest wszystko to, co sprawia, że stajemy się spokojniejszymi, bardziej uważnymi i lepszymi ludźmi?
Właśnie dlatego też powstało C.U.D.
Im dłużej podróżuję…
tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że C.U.D. Experience nie powstało po to, aby zabierać ludzi na kolejne wyjazdy.
Świat jest pełen biur podróży.
Nie chciałem tworzyć następnego.
Chciałem stworzyć przestrzeń.
Przestrzeń, w której człowiek może na chwilę przestać udowadniać swoją wartość.
Nie dlatego, że osiągnął sukces.
Nie dlatego, że jest najlepszy.
Nie dlatego, że pracuje więcej od innych.
Ale dlatego, że istnieje.
Bo mam wrażenie, że wielu z nas przez całe życie próbuje zasłużyć na prawo do odpoczynku.
Na prawo do szczęścia.
Na prawo do radości.
A przecież dziecko nigdy nie zastanawia się, czy zasłużyło na śmiech.
Nie pyta, czy może biegać boso.
Nie analizuje, czy wypada mu cieszyć się zachodem słońca.
Po prostu to robi.
I właśnie tę część siebie chciałbym pomóc ludziom odnaleźć podczas retreatów C.U.D.
Nie tę naiwną.
Ale tę autentyczną.
Tę, która potrafi cieszyć się filiżanką dobrej kawy.
Rozmową z drugim człowiekiem.
Spacerem.
Śmiechem.
Ciszą.
Bo być może największym luksusem naszych czasów nie jest pięciogwiazdkowy hotel.
Największym luksusem jest możliwość usiąść bez pośpiechu i nie mieć poczucia, że właśnie powinieneś robić coś innego.
A jeśli potrafisz przeżyć taką chwilę bez wyrzutów sumienia…
to być może jesteś bogatszy, niż Ci się wydaje.
Życie nie pyta, kiedy będziesz gotowy
Jest jeszcze coś, o czym coraz częściej myślę.
Żyjemy tak, jakbyśmy mieli nieskończoną ilość czasu.
Odkładamy radość.
Odkładamy marzenia.
Odkładamy podróże.
Odkładamy spotkania z ludźmi.
Odkładamy odpoczynek.
Mówimy sobie:
„Jeszcze nie teraz.”
„Najpierw skończę ten projekt.”
„Najpierw zarobię więcej pieniędzy.”
„Najpierw wszystko sobie poukładam.”
A życie…
nie zawsze czeka.
Im jestem starszy, tym bardziej rozumiem, że nie istnieje idealny moment.
Nigdy nie będzie dnia, w którym wszystkie problemy znikną.
Nigdy nie będzie miesiąca, w którym wszystko będzie dopięte na ostatni guzik.
Zawsze znajdzie się coś, co będzie wymagało naszej uwagi.
Jeżeli więc czekamy, aż życie stanie się idealne…
możemy nigdy nie zacząć naprawdę żyć.
Największym prezentem, jaki możesz dać innym, jest szczęśliwy Ty
Przez lata myślałem, że dawanie oznacza ciągłe poświęcanie siebie.
Że im więcej oddam…
tym lepszym będę człowiekiem.
Dzisiaj patrzę na to inaczej.
Bo człowiek, który jest zmęczony…
częściej się irytuje.
Ma mniej cierpliwości.
Mniej empatii.
Mniej uważności.
Czasem nawet nie zauważa ludzi, których chciałby wspierać.
Natomiast człowiek, który potrafi zadbać o siebie…
ma więcej przestrzeni, by naprawdę być z drugim człowiekiem.
Nie tylko fizycznie.
Ale sercem.
Nie chodzi o to, żeby żyć wyłącznie dla siebie.
To rzeczywiście byłby egoizm.
Chodzi o coś zupełnie innego.
O zrozumienie, że troska o siebie jest częścią troski o innych.
Bo tylko pełny kubek może napełnić kolejny.
Czego uczą mnie dzieci?
Od kiedy zacząłem prowadzić lekcje z dziećmi…
coraz częściej łapię się na jednej myśli.
Dzieci nie czekają na pozwolenie, żeby się cieszyć.
Nie zastanawiają się, czy ich śmiech jest wystarczająco uzasadniony.
Nie analizują, czy wypada tańczyć.
Nie myślą, czy ktoś je oceni.
Jeżeli coś sprawia im radość…
po prostu to robią.
A potem dorastamy.
I nagle zaczynamy pytać świat o zgodę.
Czy mogę odpocząć?
Czy mogę nic nie robić?
Czy mogę wyjechać?
Czy mogę odmówić?
Czy mogę wybrać siebie?
To chyba jedno z najsmutniejszych odkryć dorosłości.
Że często przestajemy pytać siebie…
a zaczynamy pytać wszystkich wokół.
Może właśnie to jest prawdziwe bogactwo
Dzisiaj coraz mniej imponują mi rzeczy.
Coraz bardziej imponują mi ludzie.
Ludzie, którzy potrafią śmiać się całym sercem.
Którzy nie wstydzą się wzruszenia.
Którzy potrafią wyłączyć telefon podczas rozmowy.
Którzy patrzą rozmówcy w oczy.
Którzy nie muszą nikomu niczego udowadniać.
Ludzie, którzy potrafią usiąść z filiżanką kawy.
Spojrzeć na zachód słońca.
Przejść się boso po plaży.
I przez chwilę po prostu być.
Bez wyrzutów sumienia.
Myślę, że właśnie oni są naprawdę bogaci.
Nie dlatego, że mają więcej.
Dlatego, że potrafią bardziej przeżywać.
Zakończenie
Coraz częściej dochodzę do wniosku, że radość nie jest nagrodą za dobrze przeżyte życie.
Radość jest częścią dobrze przeżytego życia.
Nie trzeba na nią zasłużyć.
Nie trzeba jej nikomu tłumaczyć.
Nie trzeba się z niej usprawiedliwiać.
Jeżeli spacer po lesie daje Ci spokój…
idź na ten spacer.
Jeżeli godzina z książką przywraca Ci równowagę…
pozwól sobie na nią.
Jeżeli podróże przypominają Ci, kim naprawdę jesteś…
podróżuj.
Jeżeli rozmowa z drugim człowiekiem daje Ci nadzieję…
znajdź na nią czas.
Bo dbanie o siebie nie jest egoizmem.
Egoizmem byłoby oczekiwanie, że będziesz dawał światu wszystko…
nie zostawiając nic dla siebie.
A przecież Ty również jesteś częścią tego świata.
I również zasługujesz na troskę.
Może właśnie dzisiaj warto przestać pytać:
„Czy mogę pozwolić sobie na radość?”
I zacząć pytać:
„Dlaczego tak długo uważałem, że nie mogę?”
Bo wierzę, że życie nie zostało nam dane wyłącznie po to, aby je przetrwać.
Zostało nam dane po to, aby je poczuć.
A czasem największym aktem odwagi nie jest zdobywanie kolejnych szczytów.
Czasem największą odwagą jest usiąść.
Odłożyć telefon.
Spojrzeć w niebo.
Uśmiechnąć się.
I nie mieć z tego powodu najmniejszych wyrzutów sumienia.
Different Backgrounds. One Heart. ❤️
Nieważne, skąd pochodzimy, ile zarabiamy, czym się zajmujemy ani jaką drogę przeszliśmy.
Każdy z nas potrzebuje tych samych rzeczy.
Spokoju.
Bliskości.
Radości.
Poczucia, że jest wystarczający taki, jaki jest.
Być może właśnie od tego zaczyna się prawdziwe szczęście.
Nie wtedy, gdy świat daje nam pozwolenie, by się cieszyć.
Ale wtedy, gdy sami przestajemy sobie tej radości odmawiać.
