Czy był moment, w którym straciłeś wiarę w ludzi?
Są momenty, po których człowiek zaczyna patrzeć na ludzi inaczej.
Trochę ostrożniej.
Trochę chłodniej.
Trochę ciszej.
Nie dlatego, że chce stać się zimny.
Ale dlatego, że coś w nim pękło.
Czasem to jedno rozczarowanie.
Czasem kilka zdrad.
Czasem lata bycia niewidzialnym. Nie kochanym. Nie wspieranym.
A czasem po prostu zmęczenie ciągłym dawaniem serca tam, gdzie nikt nie chciał go naprawdę zobaczyć.
I wtedy powoli zaczyna znikać coś bardzo ważnego.
Wiara w ludzi.
Nie zawsze chodzi o wielkie zdrady
Najbardziej zmieniają nas często małe rzeczy.
Brak wsparcia wtedy, kiedy było najbardziej potrzebne.
Milczenie od osób, które miały zostać.
Obojętność.
Fałszywe zainteresowanie.
Relacje, które kończą się, kiedy przestajesz być wygodny.
To nie zawsze są dramatyczne sceny.
Czasem człowiek po prostu któregoś dnia orientuje się, że już nikomu niczego nie chce tłumaczyć. Po prostu ma dosyć.
Gdy ostrożność staje się naturalna
Po pewnym czasie człowiek przestaje ufać spontanicznie.
Zaczyna analizować.
Sprawdzać.
Przewidywać.
Nie dlatego, że chce kontrolować wszystko.
Ale dlatego, że pamięta, jak boli zawód.
I czasem najgorsze jest właśnie to:
że ciało pamięta ludzi, przez których trzeba było nauczyć się ostrożności.
Najsmutniejsze nie jest zwątpienie
Najsmutniejsze jest to, że człowiek zaczyna przyzwyczajać się do braku bliskości.
Do tego, że lepiej niczego nie oczekiwać.
Lepiej się nie otwierać.
Lepiej radzić sobie samemu.
I powoli samotność zaczyna wydawać się bezpieczniejsza niż relacje.
A jednak… człowiek nadal potrzebuje człowieka
I chyba właśnie to jest najtrudniejsze.
Że nawet po wszystkim… nadal chcemy być zrozumiani. Chcemy być kochani.
Nadal chcemy czuć, że dla kogoś jesteśmy ważni.
Że można przy kimś odetchnąć.
Nie udawać.
Nie walczyć.
Po prostu być.
Bo człowiek może na chwilę stracić wiarę w ludzi.
Ale gdzieś głęboko nadal ma nadzieję, że istnieją jeszcze dobrzy ludzie.
Tylko czasami potrzeba czasu, żeby znowu ich zobaczyć. A ten czas nie należy do przyjemnych 🙁
Zakończenie
Może był taki moment również u Ciebie.
Moment, w którym zrobiło się ciszej.
Ostrożniej.
Bardziej samotnie.
Ale może właśnie wtedy warto pamiętać o jednej rzeczy:
To, że spotkałeś niewłaściwych ludzi, nie oznacza, że dobrzy ludzie nie istnieją.
Czasami po prostu trzeba trochę czasu, żeby znowu uwierzyć. Tak było w moim przypadku 🙂
