CZY JESTEŚ SZCZĘŚLIWY, CZY TYLKO PRZYZWYCZAIŁEŚ SIĘ DO SWOJEGO ŻYCIA? SERIA: ODCIENIE LUDZKIEGO ŻYCIA
Czy naprawdę jesteś szczęśliwy?
Spróbuj odpowiedzieć na to pytanie bez zastanawiania się.
Czy jesteś szczęśliwy?
Nie:
„Wszystko jest w porządku.”
Nie:
„Nie mam powodów do narzekania.”
Nie:
„Inni mają gorzej.”
Nie:
„Mam pracę, mieszkanie, rodzinę, samochód…”
Tylko:
Czy naprawdę jesteś szczęśliwy?
To jedno z tych pytań, na które bardzo łatwo odpowiedzieć automatycznie.
„Tak.”
Bo przecież czego miałoby brakować?
Życie jakoś się układa.
Codziennie wstajesz.
Idziesz do pracy.
Robisz zakupy.
Płacisz rachunki.
Spotykasz się z ludźmi.
Wracasz do domu.
Oglądasz serial.
Scrollujesz telefon.
Idziesz spać.
I następnego dnia…
wszystko zaczyna się od nowa.
Może nawet jesteś z tego życia zadowolony.
A może po prostu…
bardzo dobrze się do niego przyzwyczaiłeś.
Przyzwyczajenie potrafi wyglądać jak szczęście
To chyba jedna z najbardziej podstępnych rzeczy w naszym życiu.
Przyzwyczajamy się do niemal wszystkiego.
Do pracy, której nie lubimy.
Do związku, w którym od dawna brakuje rozmowy.
Do mieszkania, w którym czujemy się obco.
Do miasta, z którego chcemy wyjechać.
Do ludzi, przy których nie możemy być sobą.
Do zmęczenia.
Do stresu.
Do samotności.
Do ciągłego pośpiechu.
Do życia, które miało być tylko etapem…
a stało się codziennością.
I właśnie wtedy pojawia się problem.
Bo kiedy coś trwa wystarczająco długo, zaczynamy nazywać to normalnością.
A normalność nie zawsze oznacza szczęście.
Czasami oznacza tylko:
„Tak już jest.”
Ile razy powiedziałeś sobie „jakoś to będzie”?
„Jakoś to będzie.”
To chyba jedno z najczęściej powtarzanych zdań w naszym życiu.
Kiedy nie jesteśmy szczęśliwi.
Kiedy coś nas męczy.
Kiedy relacja przestaje działać.
Kiedy praca odbiera nam energię.
Kiedy przestajemy się cieszyć rzeczami, które kiedyś sprawiały nam radość.
Mówimy:
„Jeszcze trochę.”
Jeszcze ten rok.
Jeszcze ten projekt.
Jeszcze ta rata.
Jeszcze trochę wytrzymam.
A później…
będzie lepiej.
Tylko że życie nie zawsze czeka na to „później”.
Czas płynie.
Dni zamieniają się w tygodnie.
Tygodnie w miesiące.
Miesiące w lata.
I nagle orientujemy się, że spędziliśmy kilka lat czekając na moment, w którym zaczniemy naprawdę żyć.
Szczęście nie zawsze wygląda jak wielka radość
Być może przez lata źle rozumieliśmy szczęście.
Myślimy o nim jak o czymś wielkim.
O euforii.
Sukcesie.
Podróży życia.
Wielkiej miłości.
Domu marzeń.
Koncie, na którym pojawia się odpowiednia liczba.
Ale może szczęście jest znacznie cichsze.
Może to poranek, kiedy budzisz się i nie czujesz ciężaru na sercu.
Może kawa wypita bez pośpiechu.
Rozmowa, po której czujesz się lepiej.
Śmiech tak szczery, że bolą Cię policzki.
Spacer bez konkretnego celu.
Telefon od kogoś, kogo kochasz.
Poczucie, że jesteś dokładnie tam, gdzie chcesz być.
Albo zwyczajna chwila, w której niczego nie potrzebujesz zmieniać.
Może szczęście nie polega na tym, że cały czas jesteśmy zachwyceni swoim życiem.
Może polega na tym, że nie chcemy przed nim uciekać.
A może boisz się przyznać, że nie jesteś szczęśliwy?
To pytanie jest jeszcze trudniejsze.
Bo co właściwie mamy zrobić z odpowiedzią:
„Nie jestem.”
Jeśli mamy dobrą pracę?
Jeśli mamy rodzinę?
Jeśli niczego nam nie brakuje?
Jeśli inni uważają, że mamy świetne życie?
Wtedy bardzo łatwo powiedzieć sobie:
„Nie mam prawa być nieszczęśliwy.”
Ale emocje nie działają według prawa.
Nie pytają, czy mamy wystarczający powód.
Możesz mieć wszystko, o czym kiedyś marzyłeś…
i nadal czuć pustkę.
Możesz kochać swoich bliskich…
i jednocześnie czuć, że zgubiłeś gdzieś siebie.
Możesz być wdzięczny…
i jednocześnie chcieć coś zmienić.
Jedno nie wyklucza drugiego.
I może właśnie tutaj zaczyna się szczerość wobec samego siebie.
Nie od odpowiedzi:
„Tak, jestem szczęśliwy.”
Ale od odwagi, żeby powiedzieć:
„Nie wiem.”
A może nawet:
„Nie. Nie jestem.”
Bo czasami dopiero kiedy przestajemy udawać przed sobą, że wszystko jest dobrze…
pojawia się szansa, żeby coś naprawdę zmienić.
Zatrzymaj się na chwilę
Nie odpowiadaj jeszcze.
Pomyśl o swoim ostatnim tygodniu.
I zadaj sobie kilka prostych pytań:
Kiedy ostatni raz śmiałem się naprawdę?
Kiedy ostatni raz czekałem na coś z ekscytacją?
Czy lubię swoje codzienne życie?
Czy rano budzę się z ciekawością, czy tylko z obowiązku?
Czy mam ludzi, przy których mogę być sobą?
Czy robię rzeczy, które naprawdę sprawiają mi radość?
I najważniejsze:
Gdyby moje życie wyglądało dokładnie tak samo przez następne dziesięć lat — czy byłbym z tego powodu szczęśliwy?
Może właśnie na to pytanie warto dzisiaj odpowiedzieć sobie najbardziej szczerze.
Bo być może nie chodzi o to, czy jesteś szczęśliwy.
Być może najpierw trzeba sprawdzić:
czy nadal żyjesz życiem, którego naprawdę chcesz.
Czasami nie zauważamy, że przestaliśmy żyć
Jest coś niezwykłego w ludzkiej zdolności do przyzwyczajania się.
Potrafimy przyzwyczaić się do niemal wszystkiego.
Do hałasu.
Do ciszy.
Do samotności.
Do obecności drugiego człowieka.
Do pracy, która nas męczy.
Do pieniędzy, których ciągle jest za mało.
Do pieniędzy, których jest dużo, ale które nie dają spokoju.
Do mieszkania, którego nigdy nie lubiliśmy.
Do miasta, z którego od lat chcemy wyjechać.
Do związku, w którym coraz mniej ze sobą rozmawiamy.
Do własnego zmęczenia.
I chyba właśnie to jest najbardziej niebezpieczne.
Nie zawsze cierpimy wystarczająco mocno, żeby coś zmienić.
Czasami po prostu…
przyzwyczajamy się.
I pewnego dnia przestajemy nawet zauważać, że czegoś nam brakuje.
Nie dlatego, że jest nam dobrze.
Tylko dlatego, że już nie pamiętamy, jak mogłoby być inaczej.
: „Przecież wszystko jest dobrze”
To zdanie potrafi zamknąć wiele drzwi.
„Przecież wszystko jest dobrze.”
Masz pracę.
Masz mieszkanie.
Masz ludzi wokół siebie.
Masz co jeść.
Masz gdzie spać.
Nie dzieje się nic strasznego.
Więc dlaczego miałbyś chcieć czegoś więcej?
Ale życie nie jest tylko brakiem problemów.
Możesz nie mieć katastrofy…
i jednocześnie nie mieć radości.
Możesz nie cierpieć…
ale też nie czuć zachwytu.
Możesz funkcjonować…
ale nie czuć, że naprawdę żyjesz.
I chyba właśnie dlatego czasami warto zadać sobie inne pytanie.
Nie:
„Czy wszystko jest w porządku?”
Ale:
„Czy jestem żywy w tym, co robię?”
Czy coś Cię jeszcze zachwyca?
Czy czekasz na weekend?
Czy masz marzenia?
Czy potrafisz spontanicznie zmienić plany?
Czy coś Cię naprawdę ekscytuje?
Czy masz w sobie ciekawość?
Czy czasami patrzysz na swoje życie i myślisz:
„Kurczę… naprawdę lubię to życie.”
Szczęście nie musi oznaczać, że wszystko jest idealne
Nie chcę jednak tworzyć obrazu, w którym szczęśliwe życie oznacza życie bez problemów.
To nie byłoby prawdziwe.
Każdy ma gorsze dni.
Każdy czasami jest zmęczony.
Każdy przeżywa rozczarowania.
Każdy ma momenty zwątpienia.
Szczęście nie oznacza permanentnego uśmiechu.
Nie oznacza, że każdego ranka wyskakujesz z łóżka pełen energii.
Nie oznacza, że nigdy nie płaczesz.
Nie oznacza, że wszystko układa się zgodnie z planem.
Można być szczęśliwym i jednocześnie smutnym.
Można być wdzięcznym i jednocześnie czegoś pragnąć.
Można kochać swoje życie i jednocześnie chcieć je zmienić.
Można mieć trudny dzień i nadal czuć, że jest się we właściwym miejscu.
Może szczęście jest więc czymś znacznie bardziej subtelnym.
Może jest poczuciem, że:
„To jest moje życie. I chcę w nim być.”
Kiedy ostatni raz zrobiłeś coś tylko dla siebie?
To pytanie często jest trudniejsze, niż się wydaje.
Bo bardzo łatwo wypełnić życie obowiązkami.
Praca.
Dom.
Rodzina.
Zakupy.
Telefon.
Maile.
Rachunki.
Spotkania.
Lista rzeczy do zrobienia.
I nagle orientujemy się, że cały dzień był wypełniony…
ale nie było w nim ani jednej rzeczy, którą zrobiliśmy dlatego, że naprawdę mieliśmy na nią ochotę.
Nie dlatego, że trzeba.
Nie dlatego, że wypada.
Nie dlatego, że ktoś oczekuje.
Po prostu dlatego, że chcieliśmy.
Może właśnie dlatego tak ważne jest czasami zrobić coś zupełnie niepraktycznego.
Pójść na spacer bez celu.
Pojechać gdzieś spontanicznie.
Posłuchać muzyki, której słuchaliśmy jako nastolatkowie.
Zadzwonić do starego przyjaciela.
Zjeść coś, co przypomina nam dzieciństwo.
Śmiać się z głupiego żartu.
Popływać w morzu.
Usiąść na ławce i patrzeć na ludzi.
Zrobić coś, co nie przyniesie żadnej korzyści.
Poza jedną.
Sprawi, że przez chwilę poczujesz, że żyjesz.
Podróż często pokazuje nam prawdę o naszym życiu
Być może właśnie dlatego tak bardzo lubię podróżować.
Podróż potrafi zdjąć z człowieka codzienną warstwę przyzwyczajeń.
Nagle nie masz swojego zwykłego planu dnia.
Nie jedziesz tą samą drogą do pracy.
Nie robisz zakupów w tym samym sklepie.
Nie spotykasz codziennie tych samych ludzi.
Nie funkcjonujesz według tych samych schematów.
I nagle zaczynasz zauważać rzeczy, których wcześniej nie widziałeś.
Co sprawia Ci radość?
Z kim naprawdę chcesz spędzać czas?
Czego Ci brakuje?
Czego już nie potrzebujesz?
Co Cię ciekawi?
Co Cię męczy?
Kim jesteś, kiedy nikt nie oczekuje od Ciebie konkretnej roli?
Podróż nie zawsze daje odpowiedzi.
Ale bardzo często…
zadaje właściwe pytania.
I może właśnie dlatego czasami nie potrzebujemy kolejnej odpowiedzi.
Potrzebujemy zmienić perspektywę.
A może szczęście jest bliżej, niż myślisz?
Podczas podróży spotykam ludzi, którzy mają bardzo niewiele.
I czasami mają w sobie coś, czego trudno znaleźć w świecie pełnym wygody.
Lekkość.
Śmiech.
Wdzięczność.
Obecność.
Nie zawsze mają wszystko.
Ale potrafią cieszyć się tym, co mają.
Oczywiście nie chcę romantyzować biedy ani udawać, że pieniądze czy bezpieczeństwo nie mają znaczenia.
Mają.
Bardzo duże.
Ale nauczyłem się zauważać, że posiadanie więcej nie zawsze oznacza czucie więcej.
Możemy mieć pełną lodówkę i pusty wieczór.
Pełne konto i pustkę w środku.
Tysiące zdjęć i brak osoby, do której chcemy je wysłać.
Mnóstwo kontaktów i ani jednej rozmowy, podczas której możemy być naprawdę sobą.
I odwrotnie.
Czasami zwykła kolacja przy jednym stole.
Śmiech.
Rozmowa.
Słońce.
Ocean.
Czyjaś obecność.
Może być dokładnie tym, czego potrzebowaliśmy.
Małe pytanie na dziś
Spróbuj dziś zrobić coś prostego.
Nie zmieniaj całego życia.
Nie rzucaj pracy.
Nie kupuj biletu w jedną stronę.
Nie podejmuj wielkich decyzji.
Po prostu zatrzymaj się.
I zapytaj:
„Gdybym nie bał się niczego zmienić — co w moim życiu zmieniłbym jako pierwsze?”
Nie musisz tego robić.
Nie musisz od razu działać.
Po prostu zobacz, jaka odpowiedź pojawi się w Twojej głowie.
Bo być może właśnie tam…
w tej pierwszej, spontanicznej odpowiedzi…
jest coś, czego od dawna próbujesz nie słyszeć. Bo jeśli przyzwyczailiśmy się do swojego życia…
to pojawia się kolejne pytanie:
Czy mamy odwagę sprawdzić, kim moglibyśmy być, gdybyśmy przestali żyć wyłącznie według tego, co znamy?
I właśnie tutaj Odcienie Ludzkiego Życia spotykają się z filozofią podróży.
Z pytaniem o wolność.
O zmianę.
O drugą szansę.
O ludzi, których spotykamy po drodze.
I o to, czy czasami trzeba wyjść ze swojego dobrze znanego świata…
żeby wreszcie zobaczyć siebie.
A co, jeśli szczęście zaczyna się od odwagi?
Może najtrudniejszą rzeczą nie jest znalezienie szczęścia.
Może najtrudniejsze jest przyznanie przed samym sobą, że chcemy czegoś innego.
Bo kiedy już to sobie przyznamy, pojawia się odpowiedzialność.
Nie możemy dłużej mówić:
„Tak po prostu wygląda moje życie.”
„Nie mam wyboru.”
„Wszyscy tak żyją.”
„Może kiedyś.”
Nagle pojawia się pytanie:
„Skoro wiem, że czegoś mi brakuje — co zamierzam z tym zrobić?”
I właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa podróż.
Nie zawsze ta z plecakiem i biletem lotniczym.
Czasami znacznie trudniejsza.
Podróż do samego siebie.
Nie musisz od razu zmieniać całego życia
To bardzo ważne.
Uświadomienie sobie, że nie jesteś szczęśliwy, nie oznacza, że następnego dnia musisz rzucić pracę, sprzedać mieszkanie i wyjechać na drugi koniec świata.
Zmiana nie zawsze zaczyna się od wielkiego gestu.
Czasami zaczyna się od małego:
„Nie chcę już tak żyć.”
A później:
„Chcę zobaczyć, jak mogłoby wyglądać moje życie.”
Może zaczniesz od jednego wieczoru w tygodniu tylko dla siebie.
Od rozmowy, której od dawna unikasz.
Od postawienia jednej granicy.
Od powrotu do czegoś, co kiedyś dawało Ci radość.
Od zapisania się na zajęcia, o których od dawna myślisz.
Od telefonu do człowieka, którego dawno nie widziałeś.
Od samotnej podróży.
Od powiedzenia komuś:
„Tego właśnie chcę.”
Małe decyzje też potrafią zmienić kierunek całego życia.
Czasami musimy wyjść z własnego schematu
Przyzwyczajenie daje bezpieczeństwo.
Wiemy, co będzie jutro.
Wiemy, gdzie pójdziemy.
Wiemy, z kim się spotkamy.
Wiemy, czego od nas oczekują.
Ale bezpieczeństwo ma również swoją drugą stronę.
Może stać się klatką.
Nie dlatego, że ktoś nas w niej zamknął.
Tylko dlatego, że sami boimy się otworzyć drzwi.
I właśnie dlatego podróżowanie jest dla mnie czymś więcej niż przemieszczaniem się z miejsca na miejsce.
Kiedy wyjeżdżasz, nagle wiele rzeczy przestaje być oczywistych.
Musisz znaleźć drogę.
Porozumieć się z kimś, kto mówi innym językiem.
Spróbować jedzenia, którego wcześniej nie znałeś.
Usiąść przy stole z kimś, kto pochodzi z zupełnie innego świata.
Czasami się zgubić.
Czasami zmienić plan.
Czasami zrobić coś, czego wcześniej nigdy byś nie zrobił.
I właśnie wtedy zaczynasz odkrywać:
„A więc ja też taki jestem.”
Odważniejszy.
Bardziej spontaniczny.
Ciekawszy świata.
Bardziej otwarty.
Może bardziej prawdziwy.
Ludzie, których spotykamy, potrafią pokazać nam nas samych
To jest jedna z najpiękniejszych rzeczy w podróżowaniu.
Spotykasz człowieka, którego jeszcze wczoraj nie znałeś.
Ma inną historię.
Inny język.
Inną kulturę.
Inne doświadczenia.
Być może zupełnie inne życie.
A jednak po kilku godzinach rozmowy odkrywacie, że śmiejecie się z tych samych rzeczy.
Że oboje tęsknicie.
Że oboje kochacie.
Że oboje czegoś się boicie.
Że oboje macie marzenia.
I nagle różnice przestają być najważniejsze.
Zostaje człowiek.
Different Backgrounds. One Heart.
Właśnie dlatego tak bardzo wierzę w spotkania.
Bo czasami człowiek, którego spotykasz przypadkiem na drugim końcu świata, może zadać Ci jedno pytanie, którego przez lata nie miałeś odwagi zadać sam sobie.
„Czy naprawdę jesteś szczęśliwy?”
C.U.D. — nie chodzi tylko o podróż
I właśnie tutaj zaczyna się dla mnie idea C.U.D.
C.U.D. nie powstało po to, żeby po prostu zabierać ludzi w piękne miejsca.
Piękne miejsca są ważne.
Podróż jest ważna.
Nowe doświadczenia są ważne.
Ale to wszystko jest tylko początkiem.
Najważniejsi są ludzie.
Ich historie.
Ich rozmowy.
Ich śmiech.
Ich różnice.
Ich pytania.
Ich sposób patrzenia na życie.
Chciałbym, żeby C.U.D. Experience dawało przestrzeń do takich właśnie spotkań.
Do wyjścia na chwilę ze swojego schematu.
Do poznania człowieka, którego normalnie być może nigdy byśmy nie spotkali.
Do rozmowy bez etykiet.
Bez stanowisk.
Bez statusu.
Bez tego, kim „powinniśmy” być.
Po prostu człowiek spotyka człowieka.
I może właśnie wtedy zaczynamy przypominać sobie, kim sami jesteśmy.
Szczęście nie zawsze oznacza zmianę. Czasami oznacza docenienie tego, co już mamy.
Ale jest tutaj jeszcze druga strona.
Nie chciałbym, żeby ten tekst brzmiał jak:
„Jeżeli nie jesteś cały czas zachwycony swoim życiem, musisz je natychmiast zmienić.”
Nie.
Czasami odpowiedzią nie jest wyjazd.
Nie jest nowa praca.
Nie jest nowy związek.
Nie jest kolejna przygoda.
Czasami odpowiedzią jest:
zauważenie tego, co już masz.
Może jesteś szczęśliwszy, niż myślisz.
Tylko jesteś tak przyzwyczajony do swojego życia, że przestałeś zauważać jego małe cuda.
Człowieka, który codziennie czeka na Ciebie w domu.
Przyjaciela, który zawsze odbierze telefon.
Zdrowie, które pozwala Ci spacerować.
Poranek.
Słońce.
Kawę.
Śmiech dziecka.
Psa, który cieszy się na Twój widok.
Kogoś, kto mówi:
„Dobrze, że jesteś.”
Może szczęście czasami nie polega na zdobyciu czegoś nowego.
Może polega na tym, żeby zobaczyć wartość tego, co już jest.
Więc… jesteś szczęśliwy?
Wracamy więc do pytania z początku.
Czy jesteś szczęśliwy, czy tylko przyzwyczaiłeś się do swojego życia?
Nie znam Twojej odpowiedzi.
I nie chcę jej za Ciebie udzielać.
Ale chciałbym, żebyś przez chwilę pobył z tym pytaniem.
Nie odpowiadaj tym, co wypada.
Nie odpowiadaj tym, co brzmi dobrze.
Nie odpowiadaj tym, czego oczekują od Ciebie inni.
Odpowiedz sobie.
Szczerze.
Może:
„Tak. Naprawdę jestem szczęśliwy.”
Jeżeli tak jest…
zatrzymaj się przy tym.
Doceniaj.
Celebruj.
Nie czekaj, aż coś stracisz, żeby zrozumieć, jak wiele miałeś.
A może odpowiesz:
„Nie wiem.”
I to też jest dobra odpowiedź.
Bo „nie wiem” może być początkiem bardzo ważnej rozmowy z samym sobą.
A może powiesz:
„Nie. Przyzwyczaiłem się.”
Jeśli tak jest…
nie traktuj tego jak porażki.
Potraktuj to jak informację.
Bo być może właśnie zobaczyłeś drzwi, których wcześniej nie zauważałeś.
Odcienie Ludzkiego Życia ❤️
Może właśnie na tym polega życie.
Nie na znalezieniu jednej odpowiedzi na pytanie:
„Jak powinienem żyć?”
Bo nie ma jednej odpowiedzi.
Każdy człowiek ma swój odcień.
Swoją historię.
Swoje tempo.
Swoje potrzeby.
Swoje szczęście.
Dla jednej osoby szczęściem będzie dom pełen ludzi.
Dla innej samotna podróż.
Dla jednej sukces zawodowy.
Dla innej spokojny poranek.
Dla jednej wielka miłość.
Dla innej wolność.
Dla jednej życie w jednym miejscu.
Dla innej ciągła droga.
Nie musimy żyć tak samo.
Nie musimy chcieć tego samego.
Nie musimy kopiować czyjegoś szczęścia.
Musimy tylko spróbować odnaleźć własne.
I może najważniejsze pytanie brzmi inaczej…
Nie:
„Czy jestem wystarczająco szczęśliwy?”
Ale:
„Czy moje życie nadal jest moje?”
Czy podejmuję decyzje, które naprawdę są moje?
Czy mam w nim miejsce na radość?
Czy mam ludzi, przy których jestem sobą?
Czy robię rzeczy, które dają mi energię?
Czy potrafię powiedzieć „nie”?
Czy potrafię powiedzieć „tak”?
Czy jeszcze czegoś oczekuję od życia?
Czy jeszcze jestem ciekawy?
Czy jeszcze potrafię się zachwycić?
Czy jeszcze potrafię zrobić coś pierwszy raz?
Bo może szczęście nie jest miejscem, do którego docieramy.
Może jest sposobem, w jaki jesteśmy obecni w swoim własnym życiu.
Na koniec zostawiam Ci jedno pytanie
Nie musisz odpowiadać mi.
Nie musisz publikować odpowiedzi.
Nie musisz mówić jej nikomu.
Po prostu odpowiedz sobie.
Gdybyś wiedział, że następne dziesięć lat Twojego życia będzie wyglądało dokładnie tak samo jak ostatni rok — czy chciałbyś tego życia?
Jeśli tak…
żyj nim jeszcze bardziej.
Jeśli nie…
może właśnie dziś jest dobry dzień, żeby zrobić pierwszy mały krok.
Nie musisz wiedzieć, dokąd Cię zaprowadzi.
Wystarczy, że będzie prowadził…
w Twoją stronę.
❤️ Odcienie Ludzkiego Życia
Different Backgrounds. One Heart.
Jeśli ta historia zapadła Ci w pamięć…
Każda opublikowana tu refleksja jest inspirowana prawdziwymi ludźmi, miejscami i rozmowami, które odkrywam podczas podróży po Azji.
Osobiście odwiedzam każde miejsce, piszę każdy artykuł i od podstaw tworzę każde doświadczenie w ramach projektu C.U.D.
Jeśli ta historia do Ciebie przemówiła i chcesz pomóc mi w dalszym tworzeniu takich niezależnych projektów, możesz wesprzeć moją podróż.
Wesprzyj podróż → TUTAJ DZIĘKUJĘ.
